Η απίθανη ιστορία του Γιάκομπ Νίστρουπ στην οποία απέδειξε πως κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά από το ποδόσφαιρο, ακόμη και για τον πιο φιλόδοξο προπονητή.
Όταν η πραγματική ζωή μπαίνει πάνω από το ποδόσφαιροΤο ημερολόγιο έγραφε 22 Δεκεμβρίου 2020 όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Γιάκομπ Νίστρουπ από τη Βίμποργκ με την οποία τα πήγαινε εξαιρετικά και η εικόνα της ομάδας του τον είχε καταστήσει ως ένα από τα μεγαλύτερα προπονητικά πρότζεκτ της χώρας.
Την πρώτη του σεζόν εκεί (2019-2020) τερμάτισε δεύτερος εννέα βαθμούς πίσω από την πρώτη Βέιλε κι έχασε την άνοδο. Στη δεύτερη, που έφυγε στα μισά, η ομάδα του πάλι διεκδικούσε το πρωτάθλημα και τελικά το κατέκτησε κιόλας παίρνοντας την άνοδο, παρά την αποχώρησή του.
Όμως η ουσία της ιστορίας δεν είναι η άνοδος της Βίμποργκ, αλλά το γιατί ο Νίστρουπ, που έχτισε την ομάδα αυτή δεν έμεινε εκεί να καρπωθεί την επιτυχία της δουλειάς του παρά έφυγε ξαφνικά.
Όταν η πραγματική ζωή μπαίνει πάνω από το ποδόσφαιροΛίγες μέρες μετά την αποχώρησή του από τη ομάδα αυτή έγινε γνωστό πως επιστρέφει στην Κοπεγχάγη ως βοηθός του Γες Θόρουπ. Ο λόγος της αλλαγής αυτής δεν αφορούσε το ποδόσφαιρο, αλλά την ανάγκη του 38χρονου τεχνικού και της συζύγου του, να γίνουν γονείς.
Εκείνοι είχαν ξεκινήσει πριν έξι μήνες τη διαδικασία να υιοθετήσουν ένα παιδί και βρισκόντουσαν στην αναμονή. Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο μία μέρα κι έμαθαν πως έχουν την ευκαιρία να εκπληρώσουν το όνειρό τους.
«Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο και μας δόθηκε η ευκαιρία να υιοθετήσουμε. Ήταν κατά τη διάρκεια της νύχτας και έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση πολύ, πολύ γρήγορα».
Παρ’ όλα αυτά ο περιορισμένος χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους για να πάρουν την απόφαση δεν τους πτόησε, αφού ήταν σίγουροι για το τι ήθελαν και πρόθυμοι για τις θυσίες που αυτό απαιτούσε.
«Η σύζυγός μου κι εγώ ήμασταν ξεκάθαροι, οπότε είπαμε ναι μόλις μας δόθηκε η ευκαιρία. Περάσαμε από μια 14ήμερη διαδικασία ένταξης, όπου συναντούσαμε την κόρη μας όλο και περισσότερο, μέχρι που η ανάδοχη μητέρα είπε: “Τώρα τα παρατάω”». «Μετά μείναμε εκεί».
Μία απ’ αυτές ήταν και η αλλαγή του επαγγελματικού περιβάλλοντος, η οποία ήταν επιβεβλημένη, αφού το Βίμποργκ απέχει 330 χλμ. περίπου από την Κοπεγχάγη κι έτσι το παιδί θα ήταν πολύ μακριά από την υπόλοιπη οικογένεια.
«Είναι απαιτητικό – και εξακολουθεί να είναι – να έχεις ένα παιδί που έχει περάσει πολλά στη – σχετικά – μακρά ζωή του και που ξαφνικά πρέπει να ενταχθεί σε μια νέα οικογένεια. Θα έπρεπε να γνωρίσει όλες τις νέες σχέσεις, και απλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό όπως θα έκανες αν είχες παιδιά με τον κανονικό τρόπο».
«Σήμερα η κόρη μου έχει καλή σχέση με τα αδέλφια μας και τους γονείς μας, και θα ήταν δύσκολο αν είχαμε μείνει στο Βίμποργκ. Οπότε ήταν σίγουρα η σωστή απόφαση, παρόλο που νομίζω ότι θα είχα καταλήξει εκεί που είμαι σήμερα αν είχα μείνει και εγώ στο Βίμποργκ»
Ενάμιση χρόνο παρέμεινε ως βοηθός στην Κοπεγχάγη κι έπειτα πήρε την ευκαιρία του ως πρώτος τον Σεπτέμβριο του 2022. Κι αυτή η αλλαγή δεν το ωφέλησε μόνο επαγγελματικά, αλλά και στην προσωπική ζωή του.
«Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το γεγονός ότι έγινα προπονητής έχει βελτιώσει την καθημερινότητά μας. Το λέει και η γυναίκα μου.
Νιώθω πολύ πιο άνετα σε αυτόν τον ρόλο, και όσο πιο άνετα και ασφαλής νιώθεις στον χώρο εργασίας σου, τόσο πιο εύκολο είναι να κάνεις όλο αυτό να λειτουργήσει.
Είναι δύσκολο να περιγράψω πλήρως τι το κάνει να συμβαίνει. Δεν ήταν ότι δεν είχα υπευθυνότητα ως βοηθός, αλλά τώρα που επέστρεψα ως προπονητής, μπορώ απλώς να νιώθω ότι κάνω αυτό που κάνω καλύτερα και είμαι εκεί που συνεισφέρω περισσότερο.
Το βάρος της ευθύνης μου είναι επίσης εντελώς διαφορετικό, και είναι μια μεγάλη πρόκληση που κάνει συναρπαστικό να πηγαίνω στη δουλειά κάθε μέρα».
Η κόρη του έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να καταλάβει ποια πράγματα είναι τα πραγματικά σημαντικά στη ζωή, αλλά και στο να τον βοηθάει να διαχειριστεί καλύτερα μια κακή μέρα στη δουλειά.
«Παίρνεις τη δουλειά σου σπίτι ως προπονητής και είναι δύσκολο να την αφήσεις. Αλλά έχω βελτιωθεί πολύ στο να το κάνω αυτό και στο να είμαι απλώς παρών όταν είμαι στο σπίτι. Είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό αν πρόκειται να αποδώσεις ως προπονητής σε αυτόν τον κόσμο.
Μπορεί επίσης να ηρεμώ λίγο περισσότερο στον εαυτό μου από ό,τι στο παρελθόν. Ως προπονητής U17, θα μπορούσε να μου καταστρέψει το Σαββατοκύριακό μου αν η ομάδα μου δεν είχε απόδοση. Με επηρέασε και το πήρα μαζί μου σπίτι. Το ίδιο και στο Βίμποργκ το πρώτο εξάμηνο του έτους, όπου ένιωσα μεγάλη προσωπική πίεση να πετύχω.
Τώρα με μια κόρη που φέρνει χαρά και είναι γεμάτη ενέργεια στο σπίτι. Είναι ωραίο να γυρίζεις σπίτι, και υπάρχουν απλώς κάποιες προτεραιότητες και πράγματα στη ζωή που αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη όταν έχεις παιδί.»
Ο Νίστρουπ πήρε σίγουρα ένα μεγάλο ρίσκο όταν αποφάσισε την πρώτη δουλειά της καριέρας του ενώ πήγαινε τόσο καλά, ωστόσο το έκανε έχοντας έναν πολύ σημαντικό λόγο και χωρίς συνάμα να σταματήσει ποτέ να προσπαθεί για το επαγγελματικό όνειρό του και ανταμείφθηκε γι’ αυτό.